Most of  the Dhodia economy is Agriculture based. Dhodia  are  often  cultivators of  rice, jowar, bajri, wheat (in decreasing order). Many from the valsad and Navsari district are also invloved in  sugarcane cultivation. Quite a few Dhodia have orchards with Mango trees. Some in  the  regions of Navsari have palm  trees  in  their  farms as well. Apart  from  that  Dhodia  also grow local vegetables  like brinjals, chillies, beans (papdi, tuvar) etc. (90% of the Dhodia rely on agriculture for their survival). Even now for more than 50% of population getting  food, home and education is a luxury rather than an essential.

However this  is not  too say that   Dhodia have not made any progress at all. Some have ventured out and have jobs in government organizations like postal services, banks, teaching etc. There are some who   have moved futher up and  become  engineers,  doctors, pilots (at least 2-3 in whole community maybe?), managers etc. There are some who hold positions of Class-I officers too. There is a slow but definite progress. The expectation now is that the younger generation hopefully will rapidly bridge the gap between the Dhodia and the mainstream community now. However  amidst this rapid growth  is also a fear that the division  between the rich and the poor Dhodia are also going to become huge and we  need to ensure that the poor section also uplifts itself and moves up in the social ladder.

મોટા ભાગની ધોડિયા અર્થવ્યવસ્થા ખેતી આધારિત છે. ધોડિયા લોકો ચોખા, જુવાર, બાજરી (ઉતરતા ક્રમમાં) ના ઉત્પાદકો છે.વલસાડ અને નવસારી જિલ્લાના ઘણા શેરડીના ઉત્પાદનમા પણ રોકાયેલા છે. થોડા ધોડિયા કેરીના વ્રુક્ષો ધરાવે છે. નવસારી જિલ્લાના કેટલાક ક્ષેત્રોમા તાડના વ્રુક્ષો પણ આવેલા છે. તેના સિવાય, ધોડિયા રીંગણ, મરચા, દાણા (પાપડી, તુવેર) જેવા શાકભાજી ઉગાડે છે. (૯૦% થી વધુ લોકો અસ્તિત્વ માટે ખેતી પર નભે છે.) અત્યારે પણ ૫૦% થી વધુ લોકો માટે આહાર, ઘર અને શિક્ષણ મેળવવુ તે એક જરૂરિયાતના બદલે એક વિલાસનુ સાધન છે.

તેમ છતા, તેનો અર્થ એમ નથી કે ધોડિયા લોકોએ કોઇ વિકાસ નથી કર્યો. કેટલાક લોકો બહાર નીકળ્યા છે અને બેંક, ટપાલ ખાતુ, શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ જેવી સરકારી સંસ્થાઓમા નોકરી ધરાવે છે. કેટલાક લોકો વધુ આગળ વધ્યા છે અને એન્જિનિયર, ડોક્ટર, પાયલોટ (કદાચ આખા સમાજમાં ૨-૩), મેનેજર વગેરે બન્યા છે. કેટલાક લોકો એવા છે જે વર્ગ-૧ નુ સ્થાન ધરાવે છે. ધીમે પણ નિશ્ચિત વિકાસ છે. હવે આશાઓ એવી છે કે યુવાન પેઢી ધોડિયા અને મુખ્યપ્રવાહના સમાજ વચ્ચેનુ અંતર ઘટાડશે. તેમ છતા, એક ડર એ પણ છે કે ઝડપી વિકાસ ધનવાન અને ગરીબ ધોડિયાઓ વચ્ચેનુ અંતર વધારશે અને આપણે ધ્યાન રાખવાનુ છે કે ગરીબવર્ગ પણ તેમની જાતને સુધારે અને સમાજની નિસરણી પર ઉપર આવે.

The video below shows rice being dehusked after being brought to the farm

Cows and buffaloes are also maintained by many of the Dhodia families in villages. They farmers consume as well as sell the milk products.

 The region where the Dhodia live is a region of mangoes. Naturally Dhodia often have mangro trees on their land. A video with mango trees is shown.

The tribal lands also provide grasslands for people from other communities like bharwads who come from northern gujarat, simply in search of fodder for their animals.  

This group of four videos show how the palm tree fruit is  got down from the palm tree and then the cacoons are processed to get taad gola (taad galeli). Taad galeli is an extremely delicious sweet, juicy, slimy grey-white fruit with creamish layer over it.